SPORT SPADOCHRONOWY
SPORT SPADOCHRONOWY

WINGSUIT  Jest już oficjalną dyscypliną FAI, została zatwierdzona na posiedzeniu plenarnym IPC-FAI, w dniu 01.02.2015 r.

 

Wingsuit sport, w którym ludzie ubrani w specjalny kombinezon wyskakują z samolotu lub ze szczytu górskiego, a następnie szybują. Lot wingsuit kończy się otwarciem spadochronu i bezpiecznym lądowaniem. Sport powstał w latach 90. wraz z wynalezieniem niezbędnego kombinezonu. Kombinezon wingsuit zmniejsza pionową prędkość opadania i zwiększa prędkość poziomą pozwalając w ten sposób na znacznie dłuższe spadanie niż bez takiego kombinezonu.

Możliwość takiego skoku pojawiła się dopiero w momencie, gdy wynaleziono specjalny kombinezon (wingsuit) – wykonany ze specjalnego materiału kostium oblekający ciało skoczka i rozpościerający się również w postaci membrany między obiema nogami oraz między rozłożonymi szeroko ramionami a tułowiem. Powstaje w ten sposób duża powierzchnia nośna zdolna   wytworzyć siłę hamującą opadanie. Oczywiście, nie jest to powierzchnia na tyle duża, by zapewnić bezpieczne lądowanie – prędkość opadania wciąż jest wysoka, dlatego też nadal niezbędny jest spadochron, używany tuż przed lądowaniem.

 

Zgodnie z zaleceniami Amerykańskiego Stowarzyszenia Spadochronowego United States Parachute Association), przed wykonaniem pierwszego skoku w stroju wingsuit, skoczek musi posiadać minimum 500 skoków na wolne otwarcie lub wykonać minimum 200 skoków na wolne otwarcie w ciągu ostatnich 18 miesięcy. Do tego dochodzą jeszcze kwestie warunków naturalnych: do skoków wingsuit flying potrzeba zwykle wysokiej góry o bardzo stromym zboczu oraz olbrzymiej przestrzeni poniżej, by móc w pełni korzystać z możliwości długiego lotu, a także by mieć sporo czasu i miejsca do spokojnego lądowania z użyciem spadochronu. Wymagana jest również bezwietrzna pogoda; każdy podmuch wiatru zwiększa ryzyko bardzo niebezpiecznych turbulencji, trudnych do opanowania i mogących zakończyć tragicznie pięknie rozpoczęty lot. 

 

Podstawowe techniki lotu Wingsuit

 

Ciało skoczka jest ramą dla stroju wingsuit, tak więc każda część ciała jest powierzchnią spełniającą określone zadanie przy locie. Skrzydła ramion pełnią funkcję nośną, skrzydło ogonowe napędową, tułów i biodra wpływają na prędkość opadania. Kombinacja i siła dodania poszczególnych elementów stanowi o parametrach lotu. Wingsuit jest kombinezonem, częścią wyposażenia, która rozpościera się pomiędzy nogami i rękami skoczka. Zwiększa on możliwość przemieszczania podczas opadania, w którym grawitacja jest jedyną siłą napędową. Ciało skoczka stanowi ramę skrzydeł owego stroju.Skrzydła mają najczęściej budowę podwójnego materiału, kształtu aerodynamicznego, który kreuje nośność podczas przepływu powietrza. Strój wingsuit powoduje spowolnienie opadania skoczka w czasie wolnego spadania zwiększając tym samym prędkość poziomą i horyzontalną.Używając skrzydeł (wingsuit), skoczek przebywa dłużej w stanie opadania, pokonując większe dystanse w locie poziomym, w porównaniu z tradycyjnymi metodami latania. Dla zobrazowania zagadnienia przy normalnych warunkach pogodowych skacząc z wysokości 4000 m skoczek może pozostać w stanie lotu 2-3 minuty, przed osiągnięciem wysokości otwarcia, przy tym przebyć dystans 4-7 km.

 

Wingsuit rekordy

Ze względu na fakt, że Wingsuit nie jest jeszcze oficjalną dyscypliną FAI, nie ustalono jeszcze kryteriów sędziowania ani zatwierdzania oficjalnych rekordów świata dla formacji wingsuit. Jednak kilka organizacji krajowych ustanowiły kategorie rekordów i ustanowiły kryteria oceny, czy formacja wingsuit jest kompletna.

Oficjalnie uznany, spełniające kryteria dla krajowego rejestru, rekord Największej formacji wingsuit składa się z 68 zawodników w formacji został ustanowiony przez drużynę US National, w Lake Elsinore, Kalifornia, 12 listopada 2009 r.

Rekord nieoficjalny, za to uznany za rekord Guinness: Największej formacji wingsuit, z udziałem 100 skoczków, ustanowiony w Perris, Kalifornia, w dniu 22 września 2012 r.

Rekord Najwyższej wysokości w Wingsuit
: W dniu 8 czerwca 2006 r. Australijska para Heather Swan i Glenn Singleman skoczyli z 6640 metrów, w Meru Peak, w Indiach.

Ten rekord został pobity w dniu 5 maja 2013 r., przez rosyjskiego skoczka Valerego Rozov, który skoczył z 7220 metrów, Mount Everest.


Najdłuższy lot w Wingsuit,
wynosi 7,5 km, wykonany przez amerykańskiego skoczka Dean Potter, w dniu 2 listopada 2011 roku. Potter skoczył z Eiger i spędził 3 minuty i 20 sekund w locie, skacząc z wysokości 2,8 km.

Najszybszy lot - 363 km /h, wykonany w dniu 28 maja 2011, przez japońskiego pilota wingsuit – Shin.


W dniu 20 i 21 kwietnia 2012 roku kolumbijski skoczek Jhonathan Florez ustanowił rekord Guinnessa w lataniu Wingsuit. Skoki odbyły się w La Guajira w Kolumbii:
    

Najdłuższy czas - 9 minut 6 sekund.

Najwyższa wysokość - 11 358 m.

Miesiąc później, w dniu 23 maja 2012 r., brytyjski kaskader Gary Connery bezpiecznie wylądował wingsuit, bez otwarcia spadochronu, lądując na

pasie zbudowanym z tysięcy kartonów.
Trzy dni później, w dniu 26 maja 2012 roku, japoński pilot Shin Ito ustanowił dwa nowe rekordy świata, w Yolo County, Kalifornia, USA.

największy poziomy dystans - 26,9 km.

największa bezwzględna odległość pokonana - 28,707 km.